ฟิก Y เนกิมะ (ฉบับรั่วโคตรๆ)
posted on 13 Jun 2006 15:57 by chu-wen in Fictionกร๊าซซซซซซซซซ 3000 กว่า hits ตั้งแต่เมื่อไหร่..... ปล่อยฟิกชาหลองงงง
อ่า....ฟิคเอวากับอาซึนะ จิ้นไปได้เนาะชั้น หึหึหึ.... ตอนนี้เอวาโคตรจะรั่ว ส่วนอาซึนะก็ผู้ยิ้ง ผู้หญิง.....
เอาไปอ่านแก้ขัดฮารุฮิก่อนละกันนะ คิดว่ายังมีคนตามที่แปลไม่ทันเลยจะชะลอไว้หน่อย แต่ไม่ดองแน่ๆ ตอนนี้แปลบทที่ 6 ไปครึ่งนึงแล้ว อีก 2 บทจะตามแปล Eng ทันแล้วว้อยยย แต่ต้องทิ้งระยะห่างซะหน่อย ไม่งั้นมันจะไม่ต่อเนื่อง คิดว่าจะเอามาลงอาทิตย์ละช่วงอ่ะ อ่านฟิกวายมั่วๆไปก่อนละกัน (ฟิกห่... ไรวะ มั่วแล้วยัง....-*-)
เฮ้อ....วันที่แสนจะน่าเบื่อ.
ฉันนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง อิจฉานกที่บินอยู่นั่นชะมัด.... อิสระเหรอ? ชิ!!
ฝันไปเถอะเรา ขนาดออกนอกโรงเรียนยังออกไปไม่ได้ นับประสาอะไรกับพลังที่มีอยู่น้อยนิด จะบินยังไม่ขึ้นเลย....
วันนี้โดดคาบบ่ายไปนอนเล่นดีกว่า
......
ตาบ้าเนกิ นี่นายไม่อาบน้ำอีกแล้วเหรอ กลิ่นโชยมาหึ่งเลย
อ๊า....ผมลืมอาบแค่ 2-3 วันเองนะคร้าบบบบ
หา! ตั้ง 3 วันแล้วเรอะ มานี่เลยนะ ฉันจะขัดนายให้สะอาดไปทั้งตัวเลย
อ๊า....ไม่เอานะคร้าบบ ผมอาบเองได้ คุณโคโนกะช่วยผมด้วยคร้าบบบ
คงจะไม่ได้หรอกจ้ะ เนกิคุง วันนี้ฉันต้องออกไปซื้อของน่ะ
หวา....ปล่อยผมนะคร้าบบบ ผมยอมแล้ว
เฮ้อ.... หนวกหูชะมัด โวยวายกันได้ทั้งวัน อะไรกันนักกันหนานะไอ้เด็กบ้านั่น
คากุระซากะ อาซึนะ....
ฉันอิจฉาเธอจริงๆ ชีวิตอิสระ ไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ ทำท่ารื่นเริงอยู่ได้ทั้งวันกับเจ้าเด็กบ้านั่น
อ๊ะ....คุณเอวาเจลีน
อะไรกันน่ะ ทำท่ายังกับกลัวฉันซะเต็มประดานั่นล่ะ เจ้าเด็กบ้า วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะดูดเลือดนายหรอกนะ
.....เอวาเจลีน
แล้วท่าทางเศร้าๆของยัยนั่นมันอะไร ฉันยังไม่ได้แก้แค้นคืนที่ถีบหน้าฉันเมื่อวานเลยนะ
ถ้าไม่มีอะไรก็หลีกไป อย่ามายืนขวางทางฉัน ฉันตอบออกไปด้วยอารมณ์เซ็งสุดขีดพลางเดินผ่าน 2 คนนั่นไป
อ..เอวา... ยัยลิงบ้าพลังหันมาเรียกฉัน
มีอะไร
อ...เปล่า ไม่มีอะไร
เฮอะ ชั้นส่งเสียงในลำคอแล้วเดินขึ้นไปดาดฟ้าที่ชอบมานอนเล่นประจำ โอ๊ย หงุดหงิดจริง วันนี้ทำไมถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้นะ
ฉันนั่งลงพิงกำแพงมองดูท้องฟ้าเหมือนอย่างเคย พลางนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนนี้....
ฉันเรียกเจ้าเด็กนั่นออกมาสู้กัน ถ้ามันแพ้ฉันจะได้ดูดเลือดมันแก้คำสาป จะได้พ้นๆไปจากสภาพน่าทุเรศนี่ซะที ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าไอ้หนูนั่นมันก็ฉลาดเหมือนกัน แล้วตอนที่ฉันกำลังจะดูดเลือดไอ้หนูนั่น ยัยคากุระซากะก็โผล่มาพอดี
หยุดเดี๋ยวนี้นะ!
ให้ตายสิ จะโผล่อออกมาทำไมเนี่ย
ผลัวะ! ยัยลิงบ้าพลังนั่นถีบเข้าที่หน้าฉันเต็มๆแล้วก็พาเจ้าเด็กบ้านั่นหลบไป
พอฉันตั้งสติได้ บนสะพานก็มีแสงสว่างแวบขึ้น
ไม่น่า....หรือว่า 2 คนนั่น....
โธ่เว้ย ทำไมฉันถึงได้ฉุนกึ้กขึ้นมาขนาดนี้นะ มันน่าโมโหนัก
ไอ้หนูเนกิกับคากุระซากะเดินออกมาจากข้างหลังราวสะพาน ท่าทางมั่นใจเชียวนะ ชิ!! หงุดหงิดชะมัดเลย
พอรู้ว่าตัวเองสู้ไม่ได้ก็ไปตามคุณพี่สาวมาช่วยต่อลมหายใจงั้นเรอะ? ฉันเยาะออกไปอย่างดูแคลน
ฮึ! จะตามมาทำไมนะยัยคากุระซากะ
ฉันเกือบจะชนะไอ้เด็กบ้านั่นแล้วเชียว ถ้าไม่เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นซะก่อน ป่านนี้ฉันคงจะพ้นคำสาปบ้าๆที่ไอ้เจ้า Thousand Master นั่นทำไว้แล้วเชียว แถมเมื่อวานยัยคากุระซากะยัง....
เฮอะ! แล้วฉันจะมานั่งคิดถึงยัยนั่นทำไมกันล่ะ
ฉันเอนตัวพิงกับกำแพงแล้วนั่งมองท้องฟ้านานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จนเผลอหลับไป
...วา....เอวา....
ใครมันมาขัดจังหวะการนอนหลับตอนบ่ายของฉันกันนะ วันนี้ยิ่งหงุดหงิดอยู่ด้วย
เอวาเจลีน....
เสียงคุ้นๆนะ เสียงนี้มันไม่ใช่ชาช่ามารุนี่นา ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ
คากุระซากะ.... ฉันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะลุกขึ้นยืน นี่เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ
ฉันไม่เห็นเธอในห้องเรียน ก็เลยถามคุณชาช่ามารุ เขาบอกว่าเธออยู่ที่นี่
ชิ!! ยัยหุ่นกระป๋อง ทำอะไรไม่เข้าท่า
มีเรื่องอะไร ถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็อย่ามาขัดจังหวะเวลานอนของฉัน! ฉันพูดห้วนๆออกไป แต่พอเห็นหน้าคนที่มากวนเวลานอนของฉันชัดๆว่าเป็นใคร ก็กลับหายหงุดหงิดเป็นปลิดทิ้ง เพราะอะไรกันนะ....
คือเรื่องเมื่อวานนี้ ฉันขอโทษนะ น่าแปลก ยัยลิงบ้าพลังนี่พูดอย่างนี้กับเขาก็เป็นด้วย ปกติเห็นชอบโวยวายไม่เข้าเรื่อง
เธอมาขอโทษฉันเรื่องอะไร?
คือเมื่อวานที่ฉันถีบหน้าเธอไปน่ะ....ฉันขอโทษนะ
เฮอะ เธอมีหน้าที่ต้องปกป้องไอ้เด็กนั่นไม่ใช่เรอะ แล้วทำไมต้องมาขอโทษฉันด้วย
ฉันนึกเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีกแล้ว แสงสว่างวาบที่เสาสะพานนั่น โอ๊ย หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว....
ก็....ฉัน....
ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไปซะ ฉันจะนอนต่อ
อืม....
ฉันนอนหันหลังฟังเสียงฝีเท้าเดินลับไป ฉันไม่ได้อยากจะพูดไล่เธอไปซะหน่อย เฮ้อ....ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม
......
อาทิตย์หน้าเราจะไปทัศนศึกษาที่เกียวโตกันนะคร้าบบบ ผมแบ่งกลุ่มให้ตามรายชื่อนี้นะครับ แล้วผมจะติดไว้ที่บอร์ดหน้าห้อง มาดูกันด้วยนะครับว่าใครอยู่กลุ่มไหน
เฮอะ! ทัศนศึกษา ฉันโดนคำสาปอยู่อย่างนี้แล้วจะออกไปไหนได้ไงเล่า.... ขอให้สนุกละกันนะพวกนายน่ะ ยัยคากุระซากะหันมายิ้มให้ฉัน เออ....เที่ยวให้สนุกก็แล้วกันนะ ชิ!!!
แล้ววันทัศนศึกษาก็มาถึง ฉันตื่นสายกว่าปกติเพราะไม่ต้องไปเรียน แน่ล่ะสิ ก็พวกนั้นไปทัศนศึกษากันอย่างมีความสุขทั้งห้องแล้วนี่ ฉันก็ได้แต่แกร่วไปมาอยู่ในโรงเรียนนี่ เฮอะ! เพราะคำสาปบ้านั่นแท้ๆเชียว
ฉันขึ้นไปนอนเล่นบนดาดฟ้าตามปกติ เซ็งชะมัดเลย
ป่านนี้พวกนั้นคงกำลังนั่งชินคังเซ็นสบายเฉิบอยู่แน่ๆเลย
ถ้ามาสเตอร์ไม่โดนคำสาปกักเอาไว้ก็คงได้ไปทัศนศึกษาด้วยเหมือนกัน น่าเสียดายจังนะคะ
นี่....จะบ้าเหรอ แค่ไม่ได้ไปเที่ยวกับเด็กพวกนั้นมันน่าเสียดายตรงไหน?
เหรอคะ? แต่สีหน้ามันฟ้องว่าอยากไปนี่คะ
หุบปากอยู่เฉยๆไม่ได้รึไงยัยหุ่นกระป๋อง แล้วหน้าฉันมันฟ้องขนาดนั้นเลยเรอะ?
ฉันเดินเข้าไปดูรายชื่อที่บอร์ดหน้าห้อง แล้วก็เดินไปนั่งที่โต๊ะเรียน มีกระดาษแผ่นนึงอยู่ใต้โต๊ะ ฉันว่าฉันไม่มีกระดาษอย่างนี้นี่ ใครมาทิ้งไว้ใต้โต๊ะนะ? ฉันเปิดกระดาษที่พับไว้อ่านดู
แล้วจะซื้อของมาฝากนะ....อาซึนะ
ยัยบ้านั่น....
......
วันที่ 3 ของการทัศนศึกษาแล้วสินะ น่าเบื่อชะมัด ไปเล่นโกะกับตาเฒ่านั่นดีกว่า
ร...
ไม่รอ
ผ่อนผันกันก็บ้างก็ไม่ได้เน้อ หัดอ่อนโยนกับคนแก่บ้างสิ
ตรู๊ด ตรู๊ด
ฮัสโหล ฉันเอง อ้าวนึกว่าใครเนกิคุงเองเรอะ! โฮ่....ส่งสารเรียบร้อยแล้วงั้นเรอะ ดีมากๆขอบใจมากนะ
เฮอะ ที่แท้ก็โทรศัพท์จากไอ้หนูนั่นเองเรอะ....
ว่ายังไงนะ! อารามใหญ่ของฝั่งตะวันตกงั้นเรอะ!? หา! ประธานของฝั่งตะวันตกยังเสร็จมันงั้นเรอะ?
อ้าว! เกิดอะไรขึ้นกันล่ะ วุ่นวายจริง
ตอนนี้คนที่ว่างพอจะไปช่วยเธอได้ก็....
หือ จ้องอะไรน่ะ จะหาเรื่องเรอะตาเฒ่า
เอวาเจลีน ตอนนี้เนกิกำลังมีเรื่องใหญ่แล้วล่ะ เธอไปช่วยได้ไหม?
หา! ไอ้หนูนั่นมีเรื่อง ถ้างั้น ยัยอาซึนะ....
แล้วฉันจะไปยังไงเล่า ติดคำสาปอยู่อย่างนี้น่ะ
ฉันจะลองหาวิธีแก้คำสาปชั่วคราวให้แล้วกัน ใช้เวลาสักหน่อยนะ
เฮอะ ฉันลองติดต่อหาพวกนั้นดูไปพลางๆก่อนดีกว่า ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างเนี่ย
เจ้าเปี๊ยก ได้ยินฉันมั้ย เจ้าเปี๊ยก.... ถ้านายถ่วงเวลาไอ้หมอนั่นให้ได้สักนาที ฉันจะไปปิดฉากเรื่องทั้งหมดนี่เอง
ยัยอาซึนะ ขอให้ปลอดภัยทีเถอะ....
ดูเหมือนเจ้านากิจะเถรตรงเกินไปหน่อย แต่ไม่เป็นไรฉันนึกวิธีออกแล้วล่ะ
เออ จะวิธีไหนก็ช่างเหอะตาเฒ่า รีบๆให้ฉันออกไปซะที่เซ่!!!!
......
รู้สึกว่าแกจะเอ็นดูคนของฉันหนักข้อไปหน่อยแล้วนะ ไอ้หนู
ฉันโผล่ไปทันพอดี แล้วก็ซัดไอ้เด็กหงอกนั่นปลิวตกทะเลไป แล้วหันไปจัดการอสูรยักษ์นั่นต่อจากที่ชาช่ามารุยิงกระสุนมนตราไว้
รัค ริค รา ราค ไรราค ข้าแต่ราชินีน้ำแข็งผู้งดงาม ด้วยพันธะสัญญาจากกาลก่อน จงให้พลังแก่ข้า
อ....เอวาเจลีน ยัยอาซึนะคงอึ้งที่อยู่ๆฉันก็โผล่มาแบบนี้
จงส่งศัตรูแห่งข้าให้จมหายไปในรัตติกาลที่หนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุดด้วยเถิด! ผนึกนิรันดร์เยือกแข็ง!!!
ชิ! เจ้าพวกอ่อนหัดเอ๊ย กะอีแค่ยักษ์ตัวใหญ่แค่นี้ ยังไม่มีปัญญาจัดการกันเองรึไง ยังดีนะที่ยัยอาซึนะปลอดภัย.... ฉันเหลือบมองไปข้างล่างนิดหน่อยแล้วหันไปจัดการเจ้ายักษ์ที่ตอนนี้กลายเป็นไอติมไปแล้วต่อ
ข้าแต่จ้าวแห่งสมรภูมิ ที่สถิตสุดท้ายของเหล่าผู้มีชีวิต ได้โปรดเปิดหนทางสู่นรกภูมิแก่ข้าด้วย
เฮอะ น่าเบื่อชะมัด มีแต่พวกอ่อนหัดทั้งนั้น
โลกาวินาศ จงแหลกเป็นผุยผงไปซะเถอะ
ทันทีที่ฉันดีดนิ้ว เจ้ายักษ์นั่นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ แค่นี้น่ะเรอะ เทพอสูรในตำนาน กระจอกชะมัด
ฉันลอยลงมาข้างล่าง ดีนะที่ยัยบ้านั่นไม่เป็นอะไรมาก แล้วนี่ฉันจะเป็นห่วงยัยนี่ขนาดนี้ทำไมล่ะเนี่ย?
เอวาเจลีน ข้างหลัง!
พสุธาเอ๋ย จงมอบอุปสรรคแก่อริข้า หอกอัคนี!
สวบบบบ!
อั่ก! อ....ไอ้เด็กหงอกนั่นโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?
เอวาเจลีน ยัยอาซึนะร้องขึ้นด้วยความตกใจ
เฮอะ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่ะ ฉันเป็นแวมไพร์เลือดแท้นะ!
ฉันซัดไอ้เด็กนั่นไปอีกรอบจนร่างมันหายไป ไอ้เด็กนี่มันแค่ตุ๊กตากลนี่ ชิ!
......
เอวาเจลีน เป็นไงมั่ง ยัยอาซึนะเข้ามาหาฉันที่ห้อง ชาช่ามารุออกไปหาผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันที่ตัดสินใจแก้แค้นตาเฒ่านั่นด้วยการนอนอยู่ที่นี่จนถึงพรุ่งนี้ค่อยกลับ หึหึ....ปั๊มตรายางให้ตายไปเลยนะตาเฒ่า......
ไม่เป็นไรหรอกน่า แวมไพร์เลือดแท้น่ะ หอกดาบทำอะไรไม่ได้หรอก ฉันแค่ใช้พลังคืนชีพจนเหนื่อยไปหน่อยแค่นั้นเอง
ก็....ดีแล้วล่ะ
แล้ว....ทำไมเธอต้องเป็นห่วงฉันด้วยล่ะ เธอน่าจะไปดูไอ้หนูนั่นไม่ดีกว่าเรอะ?
อีตานั่นน่ะหลับไปแล้วล่ะ ฉันก็เลย....มาหาเธอ
หือ เธอเป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันควรจะดีใจดีมั้ยเนี่ย? ฉันตอบทีเล่นทีจริง แต่จริงๆแล้วฉันก็แอบดีใจนะที่มีคนห่วงฉันนอกจากชาช่ามารุด้วย
แล้วอาซึนะก็ทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด เธอกอดฉัน....
ตอนทึ่เธอโดนหอกนั่นแทง ฉันตกใจมากเลยรู้มั้ย? ฉันคิดว่าเธอจะตายแล้วซะอีก
เธอซบหน้าบนไหล่ฉัน ฉันรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆผ่านเสื้อได้เลย นี่เธอจะร้องไห้ทำไมเนี่ย อย่าบอกนะว่า....
ฉัน....ห่วงเธอมากนะ
อ....อะไรกัน อยู่ดีๆก็.... เฮ้อ...เด็กหนอเด็ก ฉันตัดสินใจยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆแล้วพูดว่า
ฉัน....ก็เหมือนกันแหละ
อาซึนะสะดุ้งเล็กน้อย ฉันเลยพูดต่อ
ฉันก็ตกใจมากเหมือนกันตอนที่มีโทรศัพท์มาหาตาเฒ่านั่น ฉันเลยรีบมาหาเธอ แต่ติดตรงที่คำสาปบ้านั่นน่ะสิ กว่าจะหาวิธีแก้คำสาปชั่วคราวได้ ยังดีนะที่ฉันมาทัน
อาซึนะยังคงซบไหล่ฉันอยู่อย่างนั้น
ฉันอยู่คนเดียวมาเป็นร้อยปีแล้วเธอรู้มั้ย? ไม่เคยมีใครเป็นห่วงฉันนอกจากชาช่ามารุ ฉันดีใจนะที่เธอก็เป็นห่วงฉันอีกคน ขอบใจนะ อาซึนะ
อ...เอวาเจลีน อาซึนะมองหน้าฉันอย่างอึ้งๆ แล้วทันใดนั้นเอง
ครืดดด!
มาสเตอร์คะ ผ้าขนหนูที่สั่งได้แล้วค่ะ
ย....ยัยหุ่นบ้า เข้ามาทำไมตอนนี้ยะ!
อ้าว คุณอาซึนะ มีธุระอะไรรึเปล่าคะ? แล้วคุณร้องไห้ทำไมคะ?
ป...เปล่า ไม่มีอะไร งั้นฉันไปนอนละนะ เอวาจัง อาซึนะตอบยิ้มๆพร้อมกับเช็ดคราบน้ำตาเมื่อกี้แล้วเดินออกไปจากห้อง
มาสเตอร์เป็นยังไงบ้างคะ? ทำไมหน้าแดงๆ?
ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่ะ เอาผ้าขนหนูมา ฉันจะไปอาบน้ำนอนแล้ว
มาสเตอร์คะ หรือว่ามาสเตอร์กับคุณคากุระซากะ....
ผล่อก! ฉันอัปเปอร์คัตใส่คางยัยหุ่นกระป๋องให้เงียบเสียงลงซะแล้วเดินไปเตรียมของไปอาบน้ำ
ให้ดิฉันไปด้วยมั้ยคะ? มาสเตอร์
ไม่ต้องหรอก เธออยู่ที่นี่ เตรียมจัดที่นอนให้ฉันด้วยล่ะ อาบน้ำเสร็จแล้วฉันจะกลับมานอนเลย
มาสเตอร์คะ เรื่องคุณคากุระซากะเมื่อกี้นี้....อุ๊บ
ฉันเขวี้ยงผ้าเช็ดตัวไปปิดหน้ายัยหุ่นกระป๋องอย่างแรง
ไม่ต้องถามถึง หรือพูดถึงเรื่องนี้อีก นี่คือคำสั่ง!
ค่ะ มาสเตอร์
ฉันเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาแล้วเดินไปอาบน้ำพลางคิดถึงเรื่องที่อาซึนะพูดเมื่อกี้นี้แล้วก็ยิ้มออกมาได้ ชีวิตเหงาๆที่แสนจะโดดเดี่ยวในรอบหลายร้อยปีนี่....
อย่างน้อยก็ยังมีอีกคนที่เป็นห่วงฉัน ขอบใจนะ อาซึนะ......
(The End)
สัมภาษณ์ความรู้สึกของตัวละครที่โดนเอามายำในฟิกนี้
Kuro: เอ่อ....ทุกท่านที่ได้มาปรากฏในฟิกนี้ รู้สึกยังไงกันบ้างเอ่ย?
เนกิ: เอ่อ...ทำไมผมได้ออกนิดเดียวเองล่ะคร้าบบ แงๆๆ
Kuro: แหงสิ ก็นี่มันฟิก วาย นี่หว่า แล้วชั้นจะให้บทแกเยอะทำไมล่ะ
อาซึนะ: นี่มันฟิกชั้นด้วยไม่ใช่เรอะ? ชั้นยังได้ออกน้อยเลย แถมดูๆไปมันก็ไม่ค่อยวาย เท่าไหร่ด้วย
เอวา: หึหึหึ ฉันเด่นนั่นแหละถูกแล้ว แล้วทำไมต้องจับชั้นไปวายกับยัยลิงบ้าพลังนี่ด้วยหา?
อาซึนะ: เรียกใครว่าลิงบ้าพลังยะ ยัยป้าผีดิบ
เอวา: (อึ้งกับคำว่า ป้า ไป 3 วิ) จะเอาเรอะ ยัยเด็กเมื่อวานซืน ฉันลดตัวไปยุ่งกับเธอก็บุญเท่าไหร่แล้วหา?
อาซึนะ: ว่าไงนะ!
Kuro: เอ่อ... นั่งลงก่อนได้มั้ย? เอาไว้ไปตีกันหลังไมค์นู่น
เอวา: ชิ!
Kuro: จะว่าไป ที่มันไม่ค่อยวายนี่ก็เพราะ....ชั้นจิ้นออกได้แค่นี้น่ะเซ่!!! คู่เธอ 2 คนนี่จิ้นยากชะมัด(อ่าว จิ้นยากแล้วเอ็งจะทำไปทำไมล่ะ)
โคโนกะ: มีฉันโผล่มานิดเดียวเองอ่ะค่ะ นั่นน่ะสิ ทำไมต้องเอาอาซึนะไปคู่กับเอวาจังด้วยล่ะคะ?
Kuro: ก็พอดี ว่างจากการแปลนิยายฮารุฮิ แล้วไปหยิบเนกิมะเล่ม 7 มาอ่าน ตอนที่เนกิจะไปขอให้เอวาสอนวิชาให้นั่นแหละ เลยนึกขึ้นมาได้ว่า เออเนาะ ถ้า 2 คนนี้ วายกัน ท่าจะสนุกดี เลยลองคิดไปเรื่อยๆ
อาซึนะ: (หยิบเนกิมะมาพลิกหน้าไปมา)แต่ท่าทางจะคิดเพิ่มแค่หน่อยเดียว ที่เหลือนี่เอามาจากในหนังสือทั้งนั้นเลยนี่ ตามบทเป๊ะๆ
Kuro: (อึ้งไป 8 วิ) อ่า....ก็ เพื่อความสมจริงไง
เอวา: แก้ตัวน้ำขุ่นๆล่ะไม่ว่า ลอกเล่ม 3 กับเล่ม 6 มาเพียบเลยนี่ สมองถั่วเอ๊ย....
Kuro: (มีเสียงดัง ก๊องง ขึ้นในหัว) นั่งเงียบ พูดไม่ออก......
ชาช่ามารุ: ชาค่ะ มาสเตอร์
เอวา: อืมม ขอบใจ
โคโนกะ: อ่า....ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อ่านๆไปนี่ก็สนุกดีนะคะ
Kuro: เอ่อ...ขอบคุณนะคุณหนู (นั่งซึม ก้มหน้ามองพื้นโต๊ะ)
โคโนกะ: แต่คราวหน้า ขอบทฉันให้เยอะกว่านี้ได้มั้ยคะ โผล่มาแค่ประโยคเดียว รู้สึกเหมือนเป็นตัวประกอบใช้แล้วทิ้งน่ะค่ะ
Kuro: โอเคเลย คราวหน้าจะจัดบทให้อย่างดี มากกว่า 1 ประโยคแน่นอน เอ๊ะ! แต่ว่า ตอนแต่งฟิกเซ็ตจังกับคุณหนู บทก็ไม่ได้น้อยเลยนะ
โคโนกะ: แหมก็นั่นมันฟิกฉันนี่คะ เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วนี่
เอวา: (นั่งดื่มชาอย่างสงบ)
เซ็ตจัง: คุณหนูคะ มารับแล้วค่ะ
Kuro: (โบกมือทักทาย) หวัดดีเซ็ตจัง~~~
เซ็ตจัง: สวัสดีค่ะ ฟิกคราวก่อน ขอบคุณมากนะคะ
Kuro: ไม่เป็นไรมิได้ ว่าแต่ จะมารับคุณหนูกลับแล้วเหรอ
เซ็ตจัง: ค่ะ วันนี้มีธุระที่สมาพันธ์มหาเวทย์น่ะค่ะ
โคโนกะ: อุ๊ย!สายแล้ว ไปกันเถอะ เซ็ตจัง ไปละนะคะ ทุกคน
เซ็ตจัง: ไปนะคะ ทุกคน สวัสดีค่ะ
ทุกคนที่เหลืออยู่: บายครับ/ค่ะ
Kuro: (มองไปรอบๆ คิดในใจว่า ทิ้งตูไปแล้ว T-T)
เอวา: หน้าอย่างนั้นหมายความว่าไง เดี๋ยวแม่ก็จับแช่แข็งซะนี่
Kuro: ม่ายมีอะร้ายยย(นี่ตูจะรอดครบ 32 มั้ยเนี่ย)
เนกิ: แล้วทำไมต้องเอาคุณเอวาเป็นตัวเอกด้วยล่ะคร้าบ
Kuro: ทีแรกก็ว่าจะเขียนในแบบของอาซึนะอ่ะ แต่เขียนไปเขียนมา ทำไมดันกลายเป็นเอวาได้ก็ไม่รู้
อาซึนะ: นั่นสิ บทชั้นเลยมีแค่นิดเดียว(ยังฝังใจไม่เลิก)
เนกิ: คราวหน้าแต่งฟิกให้ผมบ้างสิคร้าบ
Kuro: เอาจริงเราะ ชั้นแต่งแต่ฟิกวายนะ จะให้เอาแกไปวายกะโคทาโร่มั้ยล่ะ?
เนกิ: ง่า....ไม่เอาดีกว่าคร้าบ ไม่แต่งก็ไม่เป็นไร
อาซึนะ: เนกิ ตัวนายกลิ่นตุ่ยๆอีกแล้วนะ ไม่อาบน้ำมากี่วันแล้วเนี่ย
เนกิ: อ่า...ก็ผมลืมอ่ะครับ ขอโทษคร้าบบคุณอาซึนะ
อาซึนะ: มานี่เลย แม่จะขัดให้เอี่ยมเชียว เป็นอย่างนี้ทุกที ตัวเอกบ้าอะไรไม่ชอบอาบน้ำ ซกมกชะมัดเลย(ว่าแล้วก็ลากเนกิออกไป)
Kuro: อ่า เหลือกันแค่ 3 คนแล้วอ่ะ
เอวา: ชาช่ามารุ ขอชาเพิ่มหน่อยสิ
ชาช่ามารุ:ค่ะ มาสเตอร์ (หยิบกาน้ำชามาเท)
เอวา: อืม ขอบใจ นี่ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่มั้ย? ชั้นดื่มชาเสร็จจะได้กลับ
Kuro: อ่า....ไหนๆก็กลับกันไปหมดแล้วนี่นะ
(ความเงียบเข้าปกคลุมประมาณ 5 นาที)
เอวา: ไปกันเถอะ ชาช่ามารุ
ชาช่ามารุ: ค่ะ มาสเตอร์ (แล้วก็พากันเดินออกไป)
Kuro: เออ สรุป ไม่ได้สาระอะไรเลยใช่มะ? ไปนอนดีกว่าชั้น......
เอวัง~~~~ (จบเฮอะ)
ชอบเอวา สวย น่ากลัว น่ารัก
เอวาอันดับ1 ขอ บอก
(อยากเป็นนักเขียนอ่ะกรุณษเถอะอาจารย์เจ้าขา ฮือๆ)
Good!!^^''มากเลยแต่งได้มังมาก แต่ว่าไม่น่าเอาเนกิมาคู่กะเอวาเยย (น่าจามาคู่กะโคโนกะมากก่า) แต่มันเหลือหลายเด้อ
แต่ขำสัึมภาษณ์มากกว่า 5555555+
#1 By サトル [[ I'm satoru. ]] on 2006-06-14 11:46