Zero no Tsukaima : บทที่1(ช่วงแรก)
posted on 19 Apr 2007 05:28 by chu-wen in Novel-Zero-no-Tsukaimaอนิเมเรื่องนี้คนพากย์ก็เซตเดียวกันกับที่พากย์ Shakugan no Shana อิหนูพลังเพลิงเลยครับ ทั้งนางเอกและพระเอก - -b (เสียดายไม่มี อุรุไจ๊ๆๆๆ)
ลองอ่านกันดูนะครับ ผมแปลเร็วมากเลยเรื่องนี้ (เพราะมันแปลง่ายกว่าฮารุฮิน่ะสิ)
ต้องรีบอัพครับ แล้วจะไปนอนละ ตอนรุ่งสางแบบนี้เนตเร็วครับ....
---------------------------------------
บทที่
1 – ผมคืออสูรรับใช้
“นายเป็นใครน่ะ?” เด็กผู้หญิงที่กำลังมองสำรวจใบหน้าของไซโตะถามขึ้น เบื้องหลังเธอคือท้องฟ้าสีคราม เธอดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับไซโตะ ภายใต้เสื้อคลุมสีดำนั้น เธอสวมเสื้อครึ่งตัวสีขาวและกระโปรงพลีทสั้นสีเทา เธอคุกเข่าลงเบื้องหน้าไซโตะที่มีสีหน้าตกใจ
เธอ...น่ารักดีแฮะ ตาสีน้ำตาลแดงของเธอราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนเวทีอย่างสวยงาม ผิวขาวและผมสีบลอนด์สตรอว์เบอร์รี่ เธอดูเหมือนชาวต่างชาติเลยแฮะ ที่จริงแล้ว เด็กผู้หญิงคนนี้คงต้องเป็นชาวต่างชาติแน่นอน ชาวต่างชาติที่เหมือนตุ๊กตา บางทีเธอคงเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นละมั้งนะ?
แต่ชุดนักเรียนที่เธอใส่อยู่นี่มันโรงเรียนไหนกัน? ฉันจำไม่เห็นได้เลย
ตอนนี้ไซโตะนอนหงายท้องอยู่บนพื้นหญ้า เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง เขาขยับศีรษะขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ ผู้คนในผ้าคลุมสีดำมองดูเขาอย่างสนอกสนใจ ที่อยู่ตรงสุดขอบสนามหญ้า ไม่ไกลออกไปเท่าไหร่นัก เขาเห็นปราสาทกับกำแพงหิน เหมือนกับที่เขาเคยเห็นในรูปถ่ายพวกทัวร์ยุโรป
ยังกับนิยายเลยแฮะ
ปวดหัวจัง เขาสะบัดศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ผมเป็นใคร....งั้นเหรอ? ผมชื่อฮิรางะ ไซโตะ”
“นายมาจากไหน สามัญชน?”
สามัญชนเหรอ? เธอหมายความว่าไงน่ะ? ทุกคนรอบตัวเขาถือไม้อะไรบางอย่างในมือและสวมชุดเครื่องแบบเหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นเลย นี่เราอยู่ในโรงเรียนอเมริกันหรืออะไรเนี่ย?
“หลุยส์ เธอทำอะไรของเธอน่ะ เรียกสามัญชนแบบนั้นมาเป็น”อสูรรับใช้”น่ะ?” ใครบางคนถามขึ้น แล้วทุกคนยกเว้นเด็กผู้หญิงคนนั้นก็มองหน้าเขาแล้วเริ่มหัวเราะ
“ฉ...
ฉันแค่พลาดนิดหน่อยเท่านั้นแหละ!”
เด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าไซโตะตะโกนด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะราวกับระฆัง “ผิดพลาดอะไรของเธอ? นี่มันก็เป็นปกติอยู่แล้วนี่”
“แน่นอน! ก็เธอคือหลุยส์พลังศูนย์นี่!” มีคนพุดขึ้นมา และทั้งหมดก็หัวเราะกันยกใหญ่
ดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงคนที่อยู่ตรงหน้าไซโตะจะชื่อหลุยส์
หรือว่าที่นี่จะเป็นโรงเรียนอเมริกันนะ คุณไม่มีทางเห็นตึกพวกนั้นที่ไหนแน่ๆ
หรือนี่มันฉากถ่ายหนังกันนะ? แล้วนี่ก็กำลังถ่ายหนังกันหรืออะไรสักอย่างงั้นเหรอ? แต่ไซโตะก็คิดขึ้นได้ แต่ฉากมันใหญ่ไปหน่อยนะ ไอ้ฉากแบบนี้มันมีในญี่ปุ่นด้วยเหรอ? บางทีอาจจะเป็นสวนสนุกแห่งใหม่ ถ้างั้น เรามานอนอยู่ที่นี่ได้ไงน่ะ?
“อาจารย์โคลเบิร์ตคะ!” เด็กผู้หญิงชื่อหลุยส์ตะโกน ฝูงชนแหวกออก เผยให้เห็นชายวัยกลางคน ไซโตะคิดว่านี่มันเรื่องตลก เพราะผู้ชายคนนั้นดูประหลาดน่าหัวเราะ เขาถือไม้เท้าอันใหญ่และใส่เสื้อคลุมยาวสีดำ
ชุดแบบนั้นมันอะไรน่ะ? แต่งตัวอย่างกับพ่อมด บ้าหรือเปล่า? เข้าใจล่ะ นี่ต้องเป็นกลุ่มแต่งคอสเพลย์แน่ๆ แต่ไม่เห็นจะมีบรรยากาศแบบนั้นเลยแฮะ ทันใดนั้น ความกลัวก็เข้าครอบงำไซโตะ แล้วฉันมาทำอะไรในกลุ่มลัทธิพรรค์นี้เนี่ย? หรือว่าพวกนั้นจะโปะยาสลบเราแล้วพามาที่นี่ตอนที่เรากำลังเดินอยู่ในเมือง ถ้าไม่ใช่ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว ไซโตะคิดกับตัวเองว่าเขาควรจะอยู่เงียบๆไว้จนกว่าจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เด็กผู้หญิงที่ชื่อหลุยส์ดูตกใจและพุดไปเรื่อยๆ ประมาณว่า “ขอหนูลองอีกทีนะคะ” และ “ขอร้องค่ะ” ขณะที่โบกมือไปมาเหมือนคนเสียสติ ฉันเสียใจแทนเธอจังที่มาติดอยู่กับกลุ่มคนประหลาดๆนี่ เพราะเธอน่ารักเหลือเกิน
“นี่มันอะไร คุณวาลิเอล?”
“ได้โปรดค่ะ! ให้ฉันลองอัญเชิญใหม่อีกครั้งเถอะค่ะ!”
อัญเชิญงั้นเหรอ? นี่มันอะไรกันน่ะ? พวกนั้นคุยกันแปลกๆแฮะ
อาจารย์โคลเบิร์ตที่ใส่ชุดคลุมยาวสีดำสั่นศีรษะ
“ไม่ได้หรอก คุณวาลิเอล”
“ทำไมล่ะคะ?”
“มันเป็นกฎน่ะสิ เมื่อเธอขึ้นชั้นปีที่สอง เธอต้องอัญเชิญสัตว์อสูร ซึ่งเธอทำไปเมื่อกี้นี้แล้ว”
สัตว์อสูรเหรอ? มันอะไรล่ะ?
“ธาตุประจำตัวของเธอจะอัญเชิญสัตว์อสูรที่มีธาตุแบบเดียวกันมา นี่จะทำให้เธอสามารถใช้เวทย์ของธาตุนั้นได้ในระดับที่สูงขึ้น เพราะการอัญเชิญสัตว์อสูรฤดูใบไม้ผลินี่เป็นพิธีกรรมที่สำคัญมาก ไม่ว่าเธอจะชอบหรือไม่ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับเขาเป็นอสูรรับใช้เท่านั้น”
“แต่.... ฉันไม่เห็นเคยได้ยินว่ามีใครอัญเชิญสามัญชนมาเป็นสัตว์อสูรเลยนะคะ!” ทุกคนหัวเราะเมื่อได้ยินหลุยส์พูด ถึงเธอจะแยกเขี้ยวใส่ แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมหยุด
“การอัญเชิญสัตว์อสูรฤดูใบไม่ผลิ”งั้นเหรอ? มันอะไรล่ะนั่น?
ฉันไม่เข้าใจ พวกนั้นพูดเรื่องอะไรกันน่ะ? แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่....นี่มันต้องเป็นลัทธิอะไรสักอย่างแน่ๆ ที่ปลอดภัยที่สุดตอนนี้คือควรจะวิ่งหนีไปสินะ ฉันพูดจริๆนะ ที่นี่มันที่ไหนกันแน่? ฉันถูกพามาอีกประเทศนึงหรือไงนะ? ลักพาตัว! ฉันต้องโดนลักพาตัวแน่ๆ! ซวยล่ะสิ ไซโตะคิด
“มันเป็นธรรมเนียมนะ คุณวาลิเอล ฉันไม่สามารถยกเว้นอะไรได้ทั้งนั้น เขา....”
ชายวัยกลางคนที่กำลังเล่นบทพ่อมดชี้มาทางไซโตะ “...หรืออาจะจะสามัญชน แต่ในเมื่อเขาถูกคุณอัญเชิญมา เขาก็ต้องเป็นสัตว์อสูรของคุณ ไม่เคยมีประวัติว่ามนุษย์ถูกอัญเชิญมาเป็นสัตว์อสูร แต่การอัญเชิญสัตว์อสูรฤดูใบไม้ผลิสำคัญกว่ากฎใดๆทั้งนั้น เพราะฉะนั้น เขาต้องเป็นอสูรรับใช้ของเธอ”
“ล้อเล่นน่า...” หลุยส์ไหล่ตกด้วยความผิดหวัง
“ถ้างั้นก็ทำพิธีต่อเลยแล้วกัน”
“อะไรนะ?
กับอีตานี่เหรอคะ?”
“ใช่ เขานั่นแหละ เร็วเข้า คาบต่อไปจะเริ่มในอีกไม่กี่นาทีแล้ว เธอคิดว่าจะใช้เวลาในการอัญเชิญเท่าไหร่กัน? ถึงจะผิดพลาด แต่เธอก็อัญเชิญเขามาแล้ว รีบๆทำพันธะสัญญาได้แล้ว” เสียงของทุกคนบ่งบอกว่าเห็นด้วยและเริ่มจะโห่ใส่
หลุยส์จ้องหน้าไซโตะเหมือนจะมีปัญหา
อะไรน่ะ? เธอจะทำอะไรกับฉัน?”
“นี่” หลุยส์เรียกไซโตะ
“ครับ?”
“นายควรจะภูมิใจซะนะ สามัญชนอย่างนาย ทั้งชีวิตก็ไม่ได้มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดชะชั้นสูงแบบนี้หรอก”
ชนชั้นสูงเหรอ? บ้าอะไรเนี่ย ชนชั้นสูงอะไรกัน? เธอแค่แต่งตัวเล่นละครเป็นตัวประหลาดในลัทธิใหม่นี่ไม่ใช่หรือไง?
หลุยส์หลับตาแล้วสูดลมหายใจ เธอโบกแท่งไม้ในมือ
“ข้าคือหลุยส์
ฟรองซัวส์ เลอ บลังก์ เดอ ลา วาลิเอล ขอดาวห้าแฉกแห่งพลังของธาตุทั้งห้า จงอวยพรแด่สิ่งนี้และทำให้เป็นทาสรับใช้ของข้า” เธอเริ่มท่องคำเหล่านี้ ราวกับกำลังร่ายมนตร์
เธอเอาแท่งไม้นั้นแตะที่หน้าผากไซโตะ ริมฝีปากของเธอก็ค่อยๆปิดลง
น...นี่เธอกำลังทำอะไรเนี่ย?!
“อยู่เฉยๆสิ” หลุยส์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หน้าของเธอใกล้เข้ามา
“เฮ้ย
เดี๋ยวสิ เฮ้ย ฉัน...เอ่อ ฉันยังไม่ได้ตั้งตัวเลยนะ...”
สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความตกใจ
“ปัดโธ่! ฉันบอกให้อยู่เฉยๆไงเล่า!” หลุยส์จับหน้าไซโตะด้วยมือข้างซ้ายอย่างแรง
“หา?”
“อืมม...”
ริมฝีปากของหลุยส์ก็สัมผัสกับริมฝีปากของไซโตะ
เฮ้ย!
นี่มันอะไรเนี่ย?! นี่เหรอการทำสัญญาที่ว่า?! สัมผัสจากริมผีปากของหลุยส์ทำให้ไซโตะสับสนมากขึ้น จูบแรกของฉัน! โดนขโมยไปโดยเด็กผู้หญิงประหลาดๆในที่แปลกแบบนี้เนี่ยนะ! ไม่เห็นจะเข้าใจเลยว้อย! ไซโตะนอนลงอย่างอ่อนเพลีย
หลุยส์ขยับริมฝีปาก
“เสร็จแล้ว”
หน้าเธอกลายเป็นสีแดง นี่เธอกล้าจูบแบบนี้เลยเหรอ? บ้าอะไรกันเนี่ย? ไซโตะคิด
“ฉันสิที่ควรจะอาย
ไม่ใช่เธอ! เธอจูบฉันเองนะเฟ้ย!”
แต่หลุยส์ก็เมินไซโตะอย่างสิ้นเชิง
เธอจูบฉันเองแล้วทำแบบนี้เรอะ? แย่ชะมัด แล้วพวกนั้นัมนใครกันล่ะ?! ฉันกลัว อยากจะกลับบ้านแล้วก็ออนไลน์ตอนนี้เลย ไซโตะคิด เขาเพิ่งจะสมัครเข้าเว็บไซต์หาคู่ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยต้องการจะเช็คอีเมล์
“ถึงเธอจะล้มเหลวในการ
”อัญเชิญสัตว์อสูร” หลายครั้ง แต่เธอก็จัดการ “ทำพันธะสัญญา” ได้ในครั้งเดียว” โคลเบิร์ตพูดอย่างมีความสุข
“เธอทำพันธะสัญญาได้เพราะตานั่นเป็นแค่สามัญชนต่างหาก”
“ถ้านั่นเป็นสัตว์อสูรที่มีพลังมากล่ะก็ เธอต้องทำสัญญาไม่ได้แน่ๆ” พวกนักเรียนหัวเราะขณะที่กำลังวิพากย์วิจารณ์กันสนุกปาก
หลุยส์ตะคอกใส่คนพวกนั้น
“อย่ามาล้อเล่นนะ! อย่างน้อยครั้งหนึ่งฉันก็ทำสำเร็จแหละ!
“ก็แค่
“ครั้งหนึ่ง” จริงๆแหละนะ หลุยส์พลังศูนย์” เด็กผู้หญิงผมเป็นลอนสวยงามที่มีกระบนหน้าหัวเราะขึ้น
“อาจารย์โคลเบิร์ตคะ! ยัยแฉะมอนต์โมเรนซี่ดูถูดหนูค่ะ!”
“เธอเรียกใครว่า
“ยายแฉะ” หา? ฉันชื่อมอนต์โมเรนซี่ผู้มีกลิ่นหอมต่างหากย่ะ!”
“ฉันได้ยินมาว่าเธอเคยฉี่รดที่นอนไม่ใช่เหรอ? งั้น “ยายแฉะ” ก็เหมาะกับเธอที่สุดแล้วล่ะ!”
“กล้าดียังไง
ยัยหลุยส์พลังศูนย์! ฉันจะพูดยังไงดี? ก็เธอมันศูนย์นี่นะ!”
“ระวังหน่อย! ชนชั้นสูงควรจะให้ความเคารพนับถือต่อกันนะ” พ่อมดวัยกลางคนแทรกขึ้นมา
เขาพูดถึงเรื่องอะไรกันน่ะ? พันธะสัญญา? สัตว์อสูรรับใช้?
ทันใดนั้น ร่างกายของไซโตะก็ร้อนขึ้น
“อ๊า!!!” ไซโตะลุกขึ้นยืน “ร้อน!”
“รอไปเถอะ เดี๋ยวก็จบแล้วล่ะ “อักษรรูนของสัตว์อสูร” กำลังถูกสลักลงบนร่างกายของนาย” หลุยส์พูดด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
“อย่าสลักลงไปนะ! เธอทำอะไรกับร่างกายฉันเนี่ย?!”
ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากจะนอนลงอย่างสงบ มันร้อนอย่างไม่น่าเชื่อเลย!
“ยังไงก็ตาม”
“หา?”
“นายคิดว่าฉันจะยกโทษให้สามัญชนที่ใช้ภาษาพรรค์นั้นต่อหน้าชนชั้นสูงหรือยังไง?”
เขารู้สึกร้อนอยู่พักหนึ่ง แล้วร่างกายของเขาก็ค่อยๆกลับเข้าสู่สภาพปกติ
“เร็วจังแฮะ....”
ชายที่สวมบทพ่อมดวัยกลางคนที่ชื่อโคลเบิร์ตคุกเข่าลงหน้าไซโตะและตรวจดูหลังมือซ้ายของเขา แล้วก็แทบจะกระโดดลุกขึ้นยืนเพราะตัวอักษรที่ไม่คุ้นตา
อักษรพวกนี้น่ะเหรอ? เหมือนงูขดเป็นรูปร่างแปลกๆเลยแฮะ ไซโตะจ้องตัวอักษรพวกนั้นแล้วคิด ถ้านี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แล้วมันอะไรกันล่ะ?
“อืมมม...”
พอถึงตอนนี้ ไซโตะก็หลงทางเรียบร้อย
“มีตัวอักษรรูนที่ดูไม่คุ้นตาอยู่หลายแบบจริงๆ” ชายวัยกลางคนที่สวมบทพ่อมดพูดขึ้น
“แล้วคนพวกนี้มันใครเล่าโว้ย?!” ไซโตะตะโกนออกมา แต่ไม่มีใครสนใจ
“ถ้างั้นก็กลับไปเรียนกันได้แล้ว
ทุกคน”
เขา...เขาบินเหรอนั่น? เขาลอยอยู่บนอากาศงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้! คนอื่นๆที่เหมือนจะเป็นนักเรียนก็ลอยอยู่บนอากาศเช่นกัน ทำเอาไซโตะตกใจจนกรามค้าง
เป็นไปไม่ได้! พวกนั้นทั้งหมดเลยเนี่ยนะ? ถ้าแค่คนเดียวลอยอยู่กลางอากาศเพราะเล่นกลยังพอว่า แต่นี่มันทุกคนเลยเรอะ? ไซโตะมองหาเส้นลวดและเครน แต่รอบๆนี่เป็นสนามหญ้าโล่งๆ ไม่มีอะไรที่จะทำให้เกิดกลแบนี้ได้เลย
ทุกคนที่กำลังลอยอยู่ในอากาศต่างพากันบินไปยังปราสาทกำแพงหินที่อยู่สุดขอบสนามหญ้านั้น
“หลุยส์ เธอเดินกลับไปจะดีกว่านะ!” “เธอบินไม่ได้นี่ เธอจัดการไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” “เจ้าสามัญชนนั่นก็เหมาะจะเป็นสัตว์อสูรของเธอสุดๆแล้วนี่!” พวกนักเรียนพูดแล้วก็พากันบินไป ทิ้งไซโตะกับเด็กผู้หญิงชื่อหลุยส์ไว้ข้างหลัง
พอเหลือกันสองคน หลุยส์ก็สูดหายใจลึก หันมาทางไซโตะ แล้วตะโกนถาม “นายเป็นใคร?!”
นั่นทำให้ไซโตะโมโห นั่นมันคำพูดของฉันโว้ย! เขาคิด
“เธอล่ะเป็นใคร? ที่นี่ที่ไหน?! แล้วคนพวกนั้นมันใครกัน?! ทำไมบินได้ล่ะ?! แล้วเธอทำอะไรกับร่างกายฉัน?!”
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายมาจากไหน แต่ฉันจะอธิบายให้ฟังละกัน”
“ประเทศเหรอ? ที่นี่มันในป่าใช่ไหม? โตเกียวมันไม่ใช่แบบนี้นี่!”
“โตเกียวเหรอ? อะไรน่ะ? อยู่ในประเทศอะไรเหรอ?”
“ญี่ปุ่น”
“อะไรนะ?
ฉันไม่เห็นจะเคยได้ยิน”
“โอ้ย
ขอร้องล่ะ! ทำไมพวกนั้นบินอยู่ล่ะ?! เธอก็เห็นนี่! พวกนั้นบินอยู่นะเฟ้ย! ทุกคนเลย!”
แต่หลุยส์ไม่ได้แปลกใจเลย เธอพูดขึ้นมาว่า “แล้วบินได้มันแปลกตรงไหน?”
“พวกนั้นบินได้แหงสิ นักเวทย์จะทำอะไรถ้าบินไม่ได้ล่ะ?”
“นักเวทย์เหรอ?
ที่นี่มันที่ไหนน่ะ?!” ไซโตะจับไหล่หลุยส์แล้วร้องถามออกมา
“ที่นี่คือประเทศทริสเตน! แล้วโรงเรียนนี้ก็เป็นโรงเรียนเวทย์มนต์ของทริสเตน!”
“โรงเรียนเวทย์มนต์เหรอ?”
“ฉันเป็นนักเรียนชั้นปีที่สอง
หลุยส์ เดอ ลา วาลิเอล ฉันจะเป็นเจ้านายของนายตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป จำใส่กระโหลกไว้ซะ!”
ความเข้มแข็งทั้งหมดของไซโตะปลิวหายไป เขารู้สึกแย่สุดๆเลยตอนนี้ “เอ่อ..คุณหลุยส์ครับ...”
“อะไร?”
“คุณอัญเชิญผมมาที่นี่จริงๆเหรอ?”
“ฉันบอกนายไปจนคอจะแตกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ฉันยอมแพ้ล่ะ ทำไมสัตรว์อสูรของฉันถึงไม่เจ๋งเหมือนของคนอื่นนะ... ฉันอยากได้อะไรที่เจ๋งๆอย่างมังกร,
กริฟฟิน หรือไม่ก็แมนติคอร์บ้างจัง อย่างน้อยนกอินทรีย์หรือนกฮูกก็ยังดี”
“มังกรหรือกริฟฟินเหรอ? หมายความว่าไงน่ะ?”
“ฉันเพิ่งจะบอกไปว่าฉันอยากได้สัตว์อสูรเป็นตัวแบบนั้นบ้าง”
“มันมีจริงๆด้วยเหรอ?”
“มีสิ
ทำไมเหรอ?”
“ล้อเล่นแหงๆ” ไซโตะพูดแล้วหัวเราะ แต่หลุยส์ไม่ได้หัวเราะด้วย
“งั้นนายก็คงจะไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อนสินะ” หลุยส์พูดด้วยน้ำเสียงสมเพช ท่าทางเธอไม่ได้บอกว่ากำลังล้อเล่นเลย
นักเวทย์ที่บินไปเมื่อกี้กับคำพูดที่เหมือนในนิยายนั่นต่อติดกันทันที
เขารู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลังและเหงื่อออก
“ฉันคิดว่าบางที... ตั้งแต่ตอนที่เห็นพวกนั้นบินได้ พวกเธอต้องเป็นพ่อมดแม่มดแน่เลยใช่ไหม?”
“ใช่สิยะ! ถ้านายเข้าใจดีแล้วก็ช่วยปล่อยมือออกจากไหล่ฉันซะที! นายน่ะไม่ควรจะคุยกับฉันด้วยซ้ำ!”
ฝัน... นี่มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ... ความเข้มแข็งของเขาทั้งหมดหายไป แล้วไซโตะก็เขาอ่อน
“หลุยส์” เขาพูดเสียงอ่อน
“อย่ามาเรียกชื่อฉันตรงๆแบบนั้น”
“ตบฉันที”
“อะไรนะ?”
“ตบหน้าฉันให้แรงที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้เลยนะ”
“ทำไมล่ะ?”
“ฉันอยากจะตื่นจากฝันเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะตื่นขึ้นจากฝันนี่แล้วก็ออนไลน์ซะ มื้อเย็นคืนนี้มีแฮมเบิร์กสเต็กซะด้วยสิ แม่ฉันบอกเมื่อเช้า”
“ออนไลน์งั้นเหรอ?”
“ไม่มีอะไรหรอก เธอเป็นแค่ฝันเท่านั้น เพราะงั้นเธอไม่ต้องกังวลไปหรอก ตอนนี้ช่วยให้ฉันตื่นจากฝันนี่ทีเถอะ”
“ฉันไม่รู้นะว่านายพูดเรื่องอะไรอยู่ แต่นายอยากจะให้ฉันตบนายใช่ไหม?” หลุยส์กำหมัด
“ใช่
ขอร้องล่ะ”
กำปั้นของเธอเริ่มสั่น สีหน้าของหลุยส์ไม่รู้ว่ารู้สึกยังไง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังคิดอะไรอยู่มากมาย “นายไม่คิดจะรู้เรื่องที่นายถูกอัญเชิญมาเลยใช่ไหม?”
“จะไปรู้ได้ไงล่ะ?”
“ฉัน ลูกสาวคนที่สามของตระกูลวาลิเอล ชนชั้นสูงที่ภาคภูมิใจในชาติกำเนิดของตนเองและประวัติศาสตร์ของตระกูล ต้องมาจบลงด้วยการทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรอย่างนายเนี่ยเหรอ?”
“จะไปรู้ได้ไงล่ะ?”
“...แล้วใครเป็นคนคิดเรื่องให้ทำสัญญาด้วยการจูบเนี่ย?”
“จะไปรู้ได้ไงล่ะ? ทำให้มันเสร็จๆไปซะทีได้ไหม? ฉันเกลียดฝันร้าย”
“ฝันร้ายเหรอ?
นั่นมันคำพูดของฉันมากกว่า!” หลุยส์ต่อยเข้าที่ศีรษะของไซโตะสุดแรง “นั่นมันจูบแรกของฉันนะ!”
บางทีเธอคงจะต่อยแรงไปหน่อย... ฉันด้วยโว้ย ไซโตะคิด แล้วก็หมดสติไป
จบตอนที่
1(ช่วงที่1)
#1 By dramer (124.120.206.163) on 2007-04-19 17:23