kurokatt: Every lame things is settle down in here....

แยก entry ละกันจะได้หาเป็นหมวดๆไปง่ายดีครับ

Sakuya's Story chapter 0

ชอบลายเส้นของเซอเคิลนี้จังแฮะ ผมว่าคนที่วาดมือสวยจะวาดอย่างอื่นสวยนะ เพราะมือวาดให้สวยยากที่สุดแล้ว

เล่มนี้คนวาดใช้ดินสอแบบไม่ตัดเส้นเลยครับ เหตุผลเพราะเค้าบอกว่าไม่มีเวลา (อ่านได้ในเล่ม) แต่ผมกลับชอบมากกว่านะ ถึงเค้าจะบอกว่าไม่ค่อยเรียบร้อยก็เถอะ สะอาดดีออก ฮา เส้นดินสอมันทำให้ภาพดู soft ดีนะครับ บางทีบางอารมณ์ผมก็ไม่ตัดเส้นนะ ซึ่งจริงๆแทบไม่อยากตัด แต่ผมเป็นคนร่างเส้นเลอะเทอะ ชอบร่างย้ำๆ เลยออกจะดูสกปรกแฮะ - -"

ว่าไปไหนๆก็พล่ามละ ขอคุยๆอะไรให้ฟังนิดนึงดีกว่า (จะมีใครอ่านวะ 555+)

หลังจากสงครามงานหนังสือ ก็มาถึงมหกรรมตะบี้ตะบันอ่าน....

ผมได้หนังสือนิยายสมัยปี พ.ศ. 2500 มาครับ

คิดว่าคงเคยได้ยินชื่อเรื่อง "ในฝัน" ของผู้เขียนนามปากกาโรสลาเรน (อีกนามปากกาหนึ่งของ ทมยันตี ที่รู้จักกันดีครับ)

หม่อมฉัน ไม่มีอำนาจราชศักดิ์ ปราศจากเสน่ห์ที่จะตรึงตราใจผู้ใด
ไม่มีแม้กระทั่งรูปโฉมทั้งมวล จะมีก็แต่ "หัวใจรัก"
ที่ไม่เคยอ่อนลงด้วยความงาม หรือความยิ่งใหญ่ของใครอื่น
หัวใจที่ยังคงแน่วแน่ไม่เปลี่ยนแปลงด้วยเวลา และความเหินห่าง
หัวใจดวงนั้นมีทั้งความ "จงรัก" ที่ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน
และ "ภักดี" ที่พูดได้อย่างเต็มปากว่า ไม่มีผู้ใดเทียบเท่า
หัวใจดวงนั้นได้วางไว้แทบเบื้องบาทจากครั้ง "เยาว์วัย" ตราบจนกระทั่งบัดนี้

ใครว่าเรื่องนี้น้ำเน่าปกติ ผิดถนัดเลยครับ ถ้าเห็นแค่นี้แล้วสรุปแบบนั้นนี่ ถือว่าดูถูกวรรณกรรมมากเลยทีเดียว....

คุณหญิงเขียนเรื่องนี้เมื่ออายุได้ 19 ปี เด็กผู้หญิงอายุ 19 ปีเมื่อ 51 ปีที่แล้วเขียนนิยายที่ทำให้คนอ่านร้องไห้ตอนจบได้ ผมว่าสุดยอด เพราะนิยายที่คนอื่นว่าซึ้งน่าร้องไห้แค่ไหนผมก็ยังไม่ร้องเลย จนมาเรื่องนี้ สะเทือนใจกับตอนจบอย่างแรงครับ หักมุมสุดๆแบบทำผมตกใจไม่ทันตั้งตัว โครงเรื่อง การเขียน สำนวน อย่างที่นิยายแนวเดียวกันในสมัยนี้สู้ไม่ได้เลยสักนิด ไม่แปลกในเลยครับที่นิยายสมัยก่อนจะอยู่ยืนยงมาได้ถึงครึ่งศตวรรษ แถมผ่านไปกี่ปีก็ยังอ่านได้สนุกเหมือนเดิม

ผมชอบครับ ที่นิยายไม่มีตัวอิจฉาแบบใน TV ที่ขายเสียงกรี๊ด ชอบคาแรกเตอร์แต่ละตัวที่มีเสน่ห์ จุดเด่น และความน่ารักของนิสัยในตัวเอง ผมชอบสำนวนการพูดที่ออกจะหรู แต่เรียบ ไม่โหวกเหวกโวยวาย การบรรยายที่เห็นภาพวังทั้งหลัง หรือฉากทุกฉากของเรื่อง ไม่เร่งเร้า แต่ก็ไม่เฉื่อยชาจนชืด รวมๆแล้วเหมือนดื่มกาแฟที่รสกลมกล่อมละมุนลิ้น

แต่บางอารมณ์ ผมก็นึกอยากลองโคล่าซ่าๆเหมือนกันนะ ฮ่าๆ

ผมไม่ได้จะมาเชียร์หรือโฆษณานะครับ แต่อยากให้เด็กๆสมัยนี้หยิบนิยายสมัยก่อนมาอ่านดูแล้วจะรู้เลยว่าของจริงเป็นยังไง

และต้องขออภัยด้วยนะครับ ถ้าอาจจะทำให้เกิดความรู้สึกไม่ดีต่อนักเขียนนิยายที่เดินผ่านมาแถวนี้ ความรู้สึกและรสนิยมส่วนตัว มันไม่สามารถถูกใจทุกคนได้ซะหมดหรอกครับ ผมก็ไม่ได้ว่านิยายสมัยนี้ไม่ดีนะ บางเรื่องผมก็ชอบอ่าน สิ่งของหรือวัฒนธรรมของแต่ละยุคมันไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

แล้วพวกคุณเคยมีนิยายที่ทำให้ร้องไห้บ้างไหมครับ?