kurokatt : 何だろううううううう

หวัดดี ฉันเองนะ 

นี่...เรารู้จักกันมาก็นานมากๆแล้วนะ วันนี้ฉันมีอะไรอย่างนึงจะต้องบอกแกแล้วล่ะ เพราะถ้าฉันเก็บมันไว้ต่อไป ฉันต้องหัวระเบิดตายอยู่ที่นี่แน่ๆ

แกเป็นคนดีนะ (แน่นอน ไม่งั้นเราคงไม่ได้รู้จักกันนานขนาดนี้) ฉันกล้าพูดได้เลยว่าฉันรักแกมากแค่ไหน แต่ฉันว่าแกคงไม่รู้ตัวหรอก จะว่าไปฉันก็แอบน้อยใจอยู่ลึกๆนะ

นี่แหละเรื่องที่จะบอก มันคือเรื่องที่ฉันน้อยใจแก และมันก็น้อยลงเรื่อยๆ จนฉันคิดว่าถ้าเก็บไว้ต่อไปมันไม่ดีกับเราทั้งคู่แน่ๆ

ฉันว่าแกไม่เคยรู้แน่ๆ ว่าแกน่ะ ทำฉันร้องไห้กี่ครั้งแล้ว นั่นล่ะ แกไม่เคยรู้เลยใช่มั้ยล่ะ ?

บางทีนะ...บางทีฉันก็คิดว่าแกเกลียดฉันรึเปล่า? แต่คิดไปคิดมา ฉันว่าคงไม่ใช่หรอก แกคงทำมันลงไปโดยที่ไม่รู้ตัวมากกว่า หลายครั้งหลายครา ที่แกคิดว่ามันคงเป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไร เรื่องแค่นี้คงไม่ทำให้ฉันเสียใจ ใช่มั้ยล่ะ?

ที่ฉันคิดว่าแกไม่ได้เกลียดฉัน ก็เพราะว่าเวลาแกมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจ ที่หาทางออกไม่ได้ อยากระบาย อยากบ่น ฉันจะเป็นคนแรกที่แกมาหา เรื่องที่แกต้องการความช่วยเหลือ อย่างคราวก่อนนู้นเรื่องเรียนบ้าง เรื่องแฟนบ้าง ก็ปัญหาวัยรุ่นทั่วไปนั่นล่ะนะ ฉันดีใจนะที่แกมาบอกฉันเป็นคนแรก เพราะมันหมายถึงว่าฉันเป็นคนสำคัญของแก

แต่รู้มั้ยอะไรที่แกทำให้ฉันเจ็บปวด? ฉันคิดว่าแกคงไม่รู้ตัวหรอกว่าที่ทำลงไป มันทำให้ฉันร้องไห้กี่ครั้งแล้ว

แกชอบพูดบ่อยๆ ประชดรึเปล่าก็ไม่รู้นะ ว่าฉันน่ะมีชีวิตที่สุขสบาย ในขณะที่แกน่ะ ลำบาก แกพูดออกมาว่าฉันน่ะน่าอิจฉา

แต่ฉันอยากให้แกรู้ไว้นะ ว่ามันตรงข้ามกับที่แกคิดอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ 

เราอยู่ห่างกันมากี่ปีแล้วนะ? คงตั้งแต่เมื่อหกปีที่แล้วได้แล้วมั้ง ฉันนับเองยังตกใจเลยว่าเราห่างกันนานขนาดนี้เลยเหรอ? มันนานพอที่จะให้เด็กคนนึงเกิดมา หัดเดิน หัดพูด เข้าโรงเรียนได้เลยนะ

นั่นล่ะเป็นสาเหตุที่ทำให้แกไม่รู้เรื่องของฉันเลย จริงอยู่ที่ระหว่างนั้นแกก็โทรมาหาฉัน บ่นเรื่องนั้น ปรึกษาเรื่องนี้ ฉันก็ช่วยแกเท่าที่ชั้นจะทำได้ ฉันคิดนะว่า ฉันน่ะไม่ได้ดีพอหรือน่านับถือพอที่จะไปให้คำแนะนำใครหรอก แต่เพราะเป็นแกที่ฉันกล้าพูดได้ว่าชั้นรักมากนั่นล่ะนะ

และนี่เป็นครั้งแรกนะ ที่ฉันคิดจะเปิดใจกับแก 

แกรู้มั้ยว่าอะไรที่น่าน้อยใจ? 

อย่างที่บอกไปว่า แกว่าแกน่ะ อิจฉาชีวิตฉัน ที่ดูสุขสบาย แต่ฉันจะบอกความจริงกับแกนะ ว่าฉันน่ะไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดหรอก กลับกันซะอีกที่ฉันน่ะเป็นฝ่ายที่อิจฉาแก

เพราะอะไรรู้มั้ย?

เพราะว่าแกน่ะไม่เคยเจอเรื่องลำบากในชีวิตเลย หมายถึงเรื่องที่แกต้องตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิต เรื่องที่แกต้องแบกรับ หลายๆเรื่องที่มันค้ำคอของชั้น แต่แกไม่มี แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ มันเป็นหน้าที่ของฉัน ที่ฉันถูกยัดเยียดมาตั้งแต่เกิดด้วย เป็นแกน่ะดีนะ ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอย่างที่ฉันต้องคิดมาตั้งแต่สามขวบ แล้วก็คิดมากขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งตอนนี้นี่แหละ

หลายๆอย่างที่มันกดดันฉัน จนถึงจุดๆนึงที่ฉันทนไม่ไหว แต่แกก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าฉันน่ะ เคยเกือบจะเป็นบ้าไปแล้ว และกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ก็ใช้เวลามากกว่าครึ่งปี แต่แกรู้มั้ยว่าทุกครั้งที่แกเห็นฉันว่าไม่ได้เป็นอะไร ฉันสบายดี ก็เพราะว่าฉันไม่จำเป็นต้องมาให้แกทุกข์ไปกับฉันด้วยนี่จริงมั้ย?

แต่ตอนนี้น่ะ คำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจของแกมันกำลังทับถมฉัน จนตอนนี้ฉันแบกมันต่อไปไม่ไหวแล้ว แกรู้มั้ยว่าความอดทนของคนเรามันก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

มันก็ไม่ได้จะถึงขั้นตัดความสัมพันธ์อะไรนั่นหรอกนะ บอกตรงๆว่าฉันคงทำไม่ได้หรอก เพราะพอแกขอร้องมาทีไร ฉันก็ไม่เคยปฏิเสธแกได้สักที ฉันจะมีคำตอบให้แกตลอด แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันคงจะต้องอยู่ให้ห่างจากแกมากกว่านี้อีกแล้วล่ะ เพราะไม่งั้นสิ่งที่ฉนตั้งใจจะทำและกำลังทำอยู่นี่ ฉันกลัวว่าฉันจะต้องล้มเลิกมัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันไม่อยากทำมากที่สุด

จริงๆแล้วก็อาจจะเป็นเพราะตัวฉันเองก็ได้นะที่ผิด ฉันไม่เคยบอกให้แกรู้ (จริงๆแกก็ไม่เคยถามฉันนะ) ว่าตอนนี้ฉันทำอะไร? เป็นยังไงบ้าง? สุขสบายดีมั้ย?  

อาจจะผิดที่ฉันไม่ได้บอก แต่ที่ไม่บอกก็มีเหตุผลของมันอยู่นะ

เพราะว่าฉันไม่ได้สบาย ไม่เคยสบาย ถึงจะสบายกาย แต่ก็ไม่เคยสบายใจ แล้วฉันก็ไม่อยากให้แกไม่สบายใจไปกับฉัน เพราะว่าเวลาที่แกมีปัญหาขึ้นมาแกก็จะมาหาฉัน ถ้าตัวฉันเองยังดูมีปัญหา แล้วแกจะเอาความมั่นใจที่ไหนมาแก้ปัญหาของตัวแกเองล่ะ

แต่ปัญหาทุกอย่างของแกตอนนี้มันก็ผ่านมาด้วยดี ฉันดีใจด้วยนะ

ฉันอิจฉาแกนะ ที่แกมีชิวิตที่ดีมาตลอด ไม่เคยต้องพบกับปัญหาหนักเลยสักครั้ง ผิดจากฉันที่ชีวิตลุ่ม ๆ ดอน ๆ จนดูเหมือนคนหลักลอยที่ทำอะไรไม่สำเร็จ ใคร ๆ ก็ดูถูก

แกรู้มั้ยว่าแกก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้น ทั้งๆที่ตัวแกเองก็อาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวด โดยที่แกก็ไม่รู้ตัว

แกลองนึกภาพ แล้วคิดถึงความรู้สึกว่าตัวเองถูกคนที่ตัวเองรักดูถูกอยู่สิ นั่นล่ะ รู้สึกแย่สุดๆไปเลยใช่มั้ย? ตอนนี้ฉันก็รู้สึกแบบนั้นแหละ  

แต่รู้มั้ยว่าฉันไม่เคยโกรธแกจริงจังเลยสักครั้ง อย่างมากก็ฉุนจนตัวเองหัวเสียไปเองคนเดียวบ่อย ๆ แต่พอเมื่อไหร่ที่ฉันเห็นหน้าแก ฉันก็โกรธไม่ลงทุกที

จริง ๆ ตอนนี้ฉันก็ร้องไห้อยู่นะ แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะว่ามันชินแล้วล่ะ แต่บางทีความรู้สึกที่ว่า ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว อย่างตอนนี้มันก็มีเหมือนกันนะ ฉันก็เลยต้องมาบอกให้แกรับรู้ไว้บ้าง เพื่อตัวฉันและตัวของแกเอง

ฉันก็มีเรื่องอยากจะบอกแกแค่นี้ล่ะนะ แต่ถ้าแกคิดด้วยตัวเองไม่ออกว่าทำอะไรลงไป มีคน ๆ นึงที่เค้ารู้ทุกอย่าง คน ๆ นั้นสนิทกับฉันมาก และแกก็รู้จักเค้ามานานมากด้วย นานพอ ๆ กับที่ฉันรู้จักเค้าเลยล่ะ เพราะตอนที่เจอเค้าคนนั้น เราสองคนก็อยู่ด้วยกันนะ พอจะนึกออกหรือยัง?

ถึงตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากบอกฉันก็บอกแกไปแล้วนะ ถึงเวลาที่แกจะต้องเอาไปคิดแล้วล่ะ เราสองคนต่างคนต่างก็มีหน้าที่ ต่างก็ต้องพยายามทำเรื่องของตัวเองให้ดีที่สุด แกโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ต่อให้เราอยากอยู่ด้วยกันแค่ไหน ฉันคิดว่าก็คงไม่ได้อยู่ดี เพราะสิ่งที่ฉันตั้งใจจะทำมันทำให้เราต้องห่างกัน

แต่ก็ขอบอกไว้เลยนะว่าฉันยังรู้สึกกับแกเหมือนเดิม เหมือนวันที่เราเจอกันครั้งแรกนั่นล่ะ วันหนึ่งในชีวิตที่ฉันดีใจที่สุด

ฉันดีใจที่ได้รู้จักแกนะ

ฉันเอง