kurokatt: Every lame things is settle down in here....

ปีกสีขาว.... สิ่งที่ฉันไม่คิดที่จะบอกหรือเปิดเผยให้ใครรู้

สวยจังนะ ปีกนั่นน่ะ ยังกับเทพธิดาแน่ะ 

เด็กผู้หญิงผมยาว เคยพูดไว้เมื่อครั้งที่ฉันไปช่วยเธอ....จากแผนการอันชั่วร้ายของเจ้าพวกนั้น

สิ่งที่ฉันไม่คิดที่จะให้ใครเห็นเพราะเป็นเรื่องที่ฉันคิดว่าน่าอับอาย ที่ตัวฉันนั้น....ไม่ใช่มนุษย์

แต่คนที่ฉันคอยถวายชีวิตปกป้อง คนที่ฉันคอยดูแลอยู่ห่างๆ คนที่ฉันไม่อยากให้รู้ที่สุด ด้วยกลัวว่าเธอจะรังเกียจ

เธอกลับมองมันด้วยสายตาที่ชื่นชม.... พูดถึงมันราวกับเป็นสิ่งงดงาม

........

เซ็ตจัง

ค....คุณหนูคะ มาอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย ฉันถามขึ้นเพราะตกใจที่จู่ๆเธอคนนั้นที่ฉันกำลังคิดถึงอยู่เมื่อกี้มาอยู่ด้านหลังโดยที่ฉันก็ไม่รู้ตัว

ก็....ฉันเห็นเซ็ตจังนั่งเหม่ออยู่คนเดียว ก็เลยกะจะให้ตกใจเล่นซะหน่อย

ฉันยิ้ม คุณหนูโคโนกะ เธอสามารถยิ้มและหัวเราะได้ตลอดไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน

คุณหนู เพิ่งจะฝึกเสร็จเมื่อกี้....เหนื่อยมั้ยคะ?

ไม่หรอกจ้ะ พักซักหน่อยเดี๋ยวก็หาย คุณหนูยิ้ม ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น เธอก็มาฝึกหัดการใช้พลังเวทย์ของเธอกับคุณเอวาเจลีนเป็นประจำ

นี่ๆๆเซ็ตจัง วันนี้ฉันเสกคาถาใหม่ได้ด้วยล่ะ เอาไว้เดี๋ยวฉันจะทำให้ดูนะ ฉันจะต้องฝึกให้เก่ง แล้วฉันจะให้เซ็ตจังมาเป็นมากิสเทลมากิ เป็นคู่หูของฉัน

เอ่อ...จะดีเหรอคะคุณหนู

ทำไมล่ะ หรือว่าเซ็ตจังไม่อยากเป็นคู่หูของฉัน

มะ....ไม่ใช่ค่ะ คือ....

ฉันกลัว....กลัวว่าถ้าหากใกล้ชิดกันมากไปกว่านี้ อยู่ด้วยกันมากไปกว่านี้ กลัวว่าจะทำสิ่งที่ไม่สมควรลงไป....

แค่ได้อยู่ใกล้กับคุณหนูแค่นี้....ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว

ผู้ใดที่มีความสุขมากๆ ก็มักจะตามด้วยความทุกข์แสนสาหัสเช่นกัน

เซ็ตจัง....กลับกันเถอะ

ค...ค่ะ คุณหนู

ระหว่างทางเดินกลับหอพักมีแต่ความสงบ ได้ยินเสียงแมลงกลางคืนร้องอย่างชัดเจน อากาศช่างสดชื่นนักหลังฝนตก ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ความรู้สึกนี่.... ความรู้สึกอยากจะปกป้อง อยากจะดูแลให้คุณหนูมีความสุข

คงตั้งแต่เด็กๆแล้วละมั้ง ที่ฉันได้รับหน้าที่ปกป้องคุณหนูโคโนกะโดยคำสั่งของนายท่านเอย์จุน แต่ฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็นภาระหน้าที่แม้สักนิดเดียว

ฉันเต็มใจทำมันอย่างที่สุด

เราเดินกันมาเรื่อยๆจนถึงหอพัก ฉันเดินไปส่งคุณหนูที่หน้าห้องอย่างที่ทำเป็นประจำ

ฉัน....ย้ายไปอยู่กับเซ็ตจังดีมั้ยนะ?

ค....คุณหนู ฉันอุทานออกมา ด้วยไม่คิดว่าเธอจะพูดเช่นนี้

ขอโทษนะ ฉันนี่พูดอะไรก็ไม่รู้ อย่าถือสาเลยนะ เธอก้มหน้าพูดเสียงเบา

คุณหนูคะ

งั้น ราตรีสวัสดิ์จ้ะ เซ็ตจัง

......

วันรุ่งขึ้นฉันไปเรียนตามปกติ ฉันยังคงคิดถึงคำพูดของคุณหนูเมื่อวานนี้ ถ้ามันเป็นจริงได้ ก็ดีสินะ

อรุณสวัสดิ์จ้ะ เซ็ตจัง

อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหนู ฉันยินดีทุกครั้งที่เห็นคุณหนูสดใสร่าเริง

เซ็ตจัง วันนี้ฉันไม่ต้องไปฝึกวิชาล่ะ คุณเอวาเจลีนบอกว่าวันนี้เค้ามีธุระ

ก็ดีค่ะ คุณหนูจะได้พักบ้าง

วันนี้อากาศดีนะ หลังเลิกเรียนแล้ว เราไปที่ทุ่งหญ้าหลังโรงเรียนกันดีมั้ย

ค่ะ คุณหนู

ดีจัง เซ็ตจังสัญญาแล้วนะ

ค่ะ ฉันตอบรับด้วยความยินดีอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมื่อเรารอคอยอะไรบางอย่าง แต่ความรู้สึกของฉันยังคงสับสน ระหว่างความสุขตอนที่อยู่ด้วยกัน กับความทุกข์เมื่อคิดว่า....เป็นไปไม่ได้

เซ็ตจัง ไปกันเถอะ

คุณหนูพาฉันไปที่ทุ่งหญ้าหลังโรงเรียน มีต้นไม้ต้นใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ที่แห่งนั้นสวยงามราวกับภาพวาด ยิ้มของคุณหนูที่สดใสร่าเริง ดูราวกับนางฟ้า แสงแดดอ่อนๆยามบ่ายเหมาะกับการพักผ่อนยิ่งนัก เราวางของลงใต้ต้นไม้แล้วนั่งลงสูดอากาศบริสุทธิ์

เซ็ตจัง ดูนั่นสิ

ฉันหันไปมองตามทิศทางที่เธอชี้นิ้วออกไป รังนกที่มีไข่นกอยู่กำลังจะหล่นลงมา มันคงอยู่ปลายกิ่งมากเกินไปจึงอาจจะตกลงมาได้หากโดนลมแรงๆ

คุณหนูปีนต้นไม้อย่างรวดเร็วเพื่อจะขึ้นไปเอารังนกพวกนั้น เธอเป็นคนอ่อนโยนกับทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือไม่ก็ตาม

คุณหนูระวังนะคะ ฉันร้องเตือนอย่างเป็นห่วง

อ๊ะ.... ลมพัดจนกิ่งไม้นั่นไหวอย่างแรง คุณหนูกำลังจะตกลงมา

คุณหนู!!! ฉันกระโดดเข้าไปรับร่างเล็กๆนั้นอย่างไม่คิดชีวิต เธอตกลงมาพร้อมกับรังนกที่อุ้มไว้

คุณหนู ปลอดภัยใช่มั้ยคะ?

ขอโทษนะเซ็ตจัง ฉันเป็นภาระให้เธออยู่เรื่อย

ไม่หรอกค่ะ แค่คุณหนูปลอดภัยก็ดีแล้ว

เซ็ตจัง ขอบใจนะ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหนู แล้วรังนกนี่ เดี๋ยวดิฉันจะเอาไปวางที่เดิมให้ดีค่ะ ไม่ต้องห่วง

ก็ดีจ้ะ ถ้าแม่มันหารังไม่เจอล่ะแย่เลยเนอะ ขอบใจนะจ๊ะ เซ็ตจัง

ฉันปีนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว เอารังนกวางไว้ที่เดิมอย่างมั่นคง แล้วปีนกลับลงมา

เซ็ตจังนี่เก่งจังเลยนะ ทำได้ทุกอย่างเลย

ไม่หรอกค่ะคุณหนู

ถ้าฉันทำได้อย่างเซ็ตจังคงดีสินะ

คุณหนู....

รอยยิ้มที่อ่อนโยนนั้น.... ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะต้องปกป้องรอยยิ้มนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

คุณหนูคะ

อะไรจ๊ะ เซ็ตจัง

ให้ดิฉันเป็นคู่หูของคุณหนูนะคะ

เธอดูอึ้งไปเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างที่เธอยิ้มให้ฉันเสมอ ยิ้มอย่างอ่อนโยน

ได้สิจ๊ะ ฉันจะให้เธอเป็นมากิสเทลมากิ คนเดียวของฉัน

ขอบคุณค่ะ คุณหนู

เฮ้อ ปีนต้นไม้เมื่อกี้เหนื่อยเหมือนกันนะ ขอพักหน่อยแล้วกัน เธอพูดแล้วเอนตัวลงนอนบนพื้นหญ้านุ่ม ลมที่พัดเบาๆทำให้เธอหลับไปอย่างรวดเร็ว ฉันมองหน้าของคุณหนูยามหลับอย่างไม่รู้เบื่อ

เซ็ต....จัง

คะ คุณหนู ฉันขานรับพลางลุกขึ้นมาดู

เธอละเมอออกมา ฉันดีใจที่ตอนหลับ คุณหนูยังคิดถึงฉัน แล้วเธอก็ทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด

เธอเอื้อมมือมาจับมือของฉัน

เซ็ตจัง อยู่กับฉันนะ อย่าไปไหน

ค่ะ คุณหนู

ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ขอแค่ช่วงเวลาที่มีความสุขนี้ กับคุณหนูเท่านั้น

โคโนกะ ฉันจะปกป้องเธอ....ตลอดไป

อยากได้รูปใหญ่ จิ้มนี่เล้ยย~~~~~

edit @ 2006/05/03 08:49:27

กร๊าซซซซซซซซซ 3000 กว่า hits ตั้งแต่เมื่อไหร่..... ปล่อยฟิกชาหลองงงง

อ่า....ฟิคเอวากับอาซึนะ จิ้นไปได้เนาะชั้น หึหึหึ.... ตอนนี้เอวาโคตรจะรั่ว ส่วนอาซึนะก็ผู้ยิ้ง ผู้หญิง.....

เอาไปอ่านแก้ขัดฮารุฮิก่อนละกันนะ คิดว่ายังมีคนตามที่แปลไม่ทันเลยจะชะลอไว้หน่อย แต่ไม่ดองแน่ๆ ตอนนี้แปลบทที่ 6 ไปครึ่งนึงแล้ว อีก 2 บทจะตามแปล Eng ทันแล้วว้อยยย แต่ต้องทิ้งระยะห่างซะหน่อย ไม่งั้นมันจะไม่ต่อเนื่อง คิดว่าจะเอามาลงอาทิตย์ละช่วงอ่ะ อ่านฟิกวายมั่วๆไปก่อนละกัน (ฟิกห่... ไรวะ มั่วแล้วยัง....-*-)

เฮ้อ....วันที่แสนจะน่าเบื่อ.

ฉันนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง อิจฉานกที่บินอยู่นั่นชะมัด.... อิสระเหรอ? ชิ!!

ฝันไปเถอะเรา ขนาดออกนอกโรงเรียนยังออกไปไม่ได้ นับประสาอะไรกับพลังที่มีอยู่น้อยนิด จะบินยังไม่ขึ้นเลย....

วันนี้โดดคาบบ่ายไปนอนเล่นดีกว่า

......

ตาบ้าเนกิ นี่นายไม่อาบน้ำอีกแล้วเหรอ กลิ่นโชยมาหึ่งเลย

อ๊า....ผมลืมอาบแค่ 2-3 วันเองนะคร้าบบบบ

หา! ตั้ง 3 วันแล้วเรอะ มานี่เลยนะ ฉันจะขัดนายให้สะอาดไปทั้งตัวเลย

อ๊า....ไม่เอานะคร้าบบ ผมอาบเองได้ คุณโคโนกะช่วยผมด้วยคร้าบบบ

คงจะไม่ได้หรอกจ้ะ เนกิคุง วันนี้ฉันต้องออกไปซื้อของน่ะ

หวา....ปล่อยผมนะคร้าบบบ ผมยอมแล้ว

เฮ้อ.... หนวกหูชะมัด โวยวายกันได้ทั้งวัน อะไรกันนักกันหนานะไอ้เด็กบ้านั่น

คากุระซากะ อาซึนะ....

ฉันอิจฉาเธอจริงๆ ชีวิตอิสระ ไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ ทำท่ารื่นเริงอยู่ได้ทั้งวันกับเจ้าเด็กบ้านั่น

อ๊ะ....คุณเอวาเจลีน

อะไรกันน่ะ ทำท่ายังกับกลัวฉันซะเต็มประดานั่นล่ะ เจ้าเด็กบ้า วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะดูดเลือดนายหรอกนะ

.....เอวาเจลีน

แล้วท่าทางเศร้าๆของยัยนั่นมันอะไร ฉันยังไม่ได้แก้แค้นคืนที่ถีบหน้าฉันเมื่อวานเลยนะ

ถ้าไม่มีอะไรก็หลีกไป อย่ามายืนขวางทางฉัน ฉันตอบออกไปด้วยอารมณ์เซ็งสุดขีดพลางเดินผ่าน 2 คนนั่นไป

อ..เอวา... ยัยลิงบ้าพลังหันมาเรียกฉัน

มีอะไร

อ...เปล่า ไม่มีอะไร

เฮอะ ชั้นส่งเสียงในลำคอแล้วเดินขึ้นไปดาดฟ้าที่ชอบมานอนเล่นประจำ โอ๊ย หงุดหงิดจริง วันนี้ทำไมถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้นะ

ฉันนั่งลงพิงกำแพงมองดูท้องฟ้าเหมือนอย่างเคย พลางนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนนี้....

ฉันเรียกเจ้าเด็กนั่นออกมาสู้กัน ถ้ามันแพ้ฉันจะได้ดูดเลือดมันแก้คำสาป จะได้พ้นๆไปจากสภาพน่าทุเรศนี่ซะที ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าไอ้หนูนั่นมันก็ฉลาดเหมือนกัน แล้วตอนที่ฉันกำลังจะดูดเลือดไอ้หนูนั่น ยัยคากุระซากะก็โผล่มาพอดี

หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

ให้ตายสิ จะโผล่อออกมาทำไมเนี่ย

ผลัวะ! ยัยลิงบ้าพลังนั่นถีบเข้าที่หน้าฉันเต็มๆแล้วก็พาเจ้าเด็กบ้านั่นหลบไป

พอฉันตั้งสติได้ บนสะพานก็มีแสงสว่างแวบขึ้น

ไม่น่า....หรือว่า 2 คนนั่น....

โธ่เว้ย ทำไมฉันถึงได้ฉุนกึ้กขึ้นมาขนาดนี้นะ มันน่าโมโหนัก

ไอ้หนูเนกิกับคากุระซากะเดินออกมาจากข้างหลังราวสะพาน ท่าทางมั่นใจเชียวนะ ชิ!! หงุดหงิดชะมัดเลย

พอรู้ว่าตัวเองสู้ไม่ได้ก็ไปตามคุณพี่สาวมาช่วยต่อลมหายใจงั้นเรอะ? ฉันเยาะออกไปอย่างดูแคลน

ฮึ! จะตามมาทำไมนะยัยคากุระซากะ

ฉันเกือบจะชนะไอ้เด็กบ้านั่นแล้วเชียว ถ้าไม่เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นซะก่อน ป่านนี้ฉันคงจะพ้นคำสาปบ้าๆที่ไอ้เจ้า Thousand Master นั่นทำไว้แล้วเชียว แถมเมื่อวานยัยคากุระซากะยัง....

เฮอะ! แล้วฉันจะมานั่งคิดถึงยัยนั่นทำไมกันล่ะ

ฉันเอนตัวพิงกับกำแพงแล้วนั่งมองท้องฟ้านานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จนเผลอหลับไป

...วา....เอวา....

ใครมันมาขัดจังหวะการนอนหลับตอนบ่ายของฉันกันนะ วันนี้ยิ่งหงุดหงิดอยู่ด้วย

เอวาเจลีน....

เสียงคุ้นๆนะ เสียงนี้มันไม่ใช่ชาช่ามารุนี่นา ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ

คากุระซากะ.... ฉันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะลุกขึ้นยืน นี่เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ

ฉันไม่เห็นเธอในห้องเรียน ก็เลยถามคุณชาช่ามารุ เขาบอกว่าเธออยู่ที่นี่

ชิ!! ยัยหุ่นกระป๋อง ทำอะไรไม่เข้าท่า

มีเรื่องอะไร ถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็อย่ามาขัดจังหวะเวลานอนของฉัน! ฉันพูดห้วนๆออกไป แต่พอเห็นหน้าคนที่มากวนเวลานอนของฉันชัดๆว่าเป็นใคร ก็กลับหายหงุดหงิดเป็นปลิดทิ้ง เพราะอะไรกันนะ....

คือเรื่องเมื่อวานนี้ ฉันขอโทษนะ น่าแปลก ยัยลิงบ้าพลังนี่พูดอย่างนี้กับเขาก็เป็นด้วย ปกติเห็นชอบโวยวายไม่เข้าเรื่อง

เธอมาขอโทษฉันเรื่องอะไร?

คือเมื่อวานที่ฉันถีบหน้าเธอไปน่ะ....ฉันขอโทษนะ

เฮอะ เธอมีหน้าที่ต้องปกป้องไอ้เด็กนั่นไม่ใช่เรอะ แล้วทำไมต้องมาขอโทษฉันด้วย

ฉันนึกเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีกแล้ว แสงสว่างวาบที่เสาสะพานนั่น โอ๊ย หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว....

ก็....ฉัน....

ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไปซะ ฉันจะนอนต่อ

อืม....

ฉันนอนหันหลังฟังเสียงฝีเท้าเดินลับไป ฉันไม่ได้อยากจะพูดไล่เธอไปซะหน่อย เฮ้อ....ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม

......

อาทิตย์หน้าเราจะไปทัศนศึกษาที่เกียวโตกันนะคร้าบบบ ผมแบ่งกลุ่มให้ตามรายชื่อนี้นะครับ แล้วผมจะติดไว้ที่บอร์ดหน้าห้อง มาดูกันด้วยนะครับว่าใครอยู่กลุ่มไหน

เฮอะ! ทัศนศึกษา ฉันโดนคำสาปอยู่อย่างนี้แล้วจะออกไปไหนได้ไงเล่า.... ขอให้สนุกละกันนะพวกนายน่ะ ยัยคากุระซากะหันมายิ้มให้ฉัน เออ....เที่ยวให้สนุกก็แล้วกันนะ ชิ!!!

แล้ววันทัศนศึกษาก็มาถึง ฉันตื่นสายกว่าปกติเพราะไม่ต้องไปเรียน แน่ล่ะสิ ก็พวกนั้นไปทัศนศึกษากันอย่างมีความสุขทั้งห้องแล้วนี่ ฉันก็ได้แต่แกร่วไปมาอยู่ในโรงเรียนนี่ เฮอะ! เพราะคำสาปบ้านั่นแท้ๆเชียว

ฉันขึ้นไปนอนเล่นบนดาดฟ้าตามปกติ เซ็งชะมัดเลย

ป่านนี้พวกนั้นคงกำลังนั่งชินคังเซ็นสบายเฉิบอยู่แน่ๆเลย

ถ้ามาสเตอร์ไม่โดนคำสาปกักเอาไว้ก็คงได้ไปทัศนศึกษาด้วยเหมือนกัน น่าเสียดายจังนะคะ

นี่....จะบ้าเหรอ แค่ไม่ได้ไปเที่ยวกับเด็กพวกนั้นมันน่าเสียดายตรงไหน?

เหรอคะ? แต่สีหน้ามันฟ้องว่าอยากไปนี่คะ

หุบปากอยู่เฉยๆไม่ได้รึไงยัยหุ่นกระป๋อง แล้วหน้าฉันมันฟ้องขนาดนั้นเลยเรอะ?

ฉันเดินเข้าไปดูรายชื่อที่บอร์ดหน้าห้อง แล้วก็เดินไปนั่งที่โต๊ะเรียน มีกระดาษแผ่นนึงอยู่ใต้โต๊ะ ฉันว่าฉันไม่มีกระดาษอย่างนี้นี่ ใครมาทิ้งไว้ใต้โต๊ะนะ? ฉันเปิดกระดาษที่พับไว้อ่านดู

แล้วจะซื้อของมาฝากนะ....อาซึนะ

ยัยบ้านั่น....

......

วันที่ 3 ของการทัศนศึกษาแล้วสินะ น่าเบื่อชะมัด ไปเล่นโกะกับตาเฒ่านั่นดีกว่า

ร...

ไม่รอ

ผ่อนผันกันก็บ้างก็ไม่ได้เน้อ หัดอ่อนโยนกับคนแก่บ้างสิ

ตรู๊ด ตรู๊ด

ฮัสโหล ฉันเอง อ้าวนึกว่าใครเนกิคุงเองเรอะ! โฮ่....ส่งสารเรียบร้อยแล้วงั้นเรอะ ดีมากๆขอบใจมากนะ

เฮอะ ที่แท้ก็โทรศัพท์จากไอ้หนูนั่นเองเรอะ....

ว่ายังไงนะ! อารามใหญ่ของฝั่งตะวันตกงั้นเรอะ!? หา! ประธานของฝั่งตะวันตกยังเสร็จมันงั้นเรอะ?

อ้าว! เกิดอะไรขึ้นกันล่ะ วุ่นวายจริง

ตอนนี้คนที่ว่างพอจะไปช่วยเธอได้ก็....

หือ จ้องอะไรน่ะ จะหาเรื่องเรอะตาเฒ่า

เอวาเจลีน ตอนนี้เนกิกำลังมีเรื่องใหญ่แล้วล่ะ เธอไปช่วยได้ไหม?

หา! ไอ้หนูนั่นมีเรื่อง ถ้างั้น ยัยอาซึนะ....

แล้วฉันจะไปยังไงเล่า ติดคำสาปอยู่อย่างนี้น่ะ

ฉันจะลองหาวิธีแก้คำสาปชั่วคราวให้แล้วกัน ใช้เวลาสักหน่อยนะ

เฮอะ ฉันลองติดต่อหาพวกนั้นดูไปพลางๆก่อนดีกว่า ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างเนี่ย

เจ้าเปี๊ยก ได้ยินฉันมั้ย เจ้าเปี๊ยก.... ถ้านายถ่วงเวลาไอ้หมอนั่นให้ได้สักนาที ฉันจะไปปิดฉากเรื่องทั้งหมดนี่เอง

ยัยอาซึนะ ขอให้ปลอดภัยทีเถอะ....

ดูเหมือนเจ้านากิจะเถรตรงเกินไปหน่อย แต่ไม่เป็นไรฉันนึกวิธีออกแล้วล่ะ

เออ จะวิธีไหนก็ช่างเหอะตาเฒ่า รีบๆให้ฉันออกไปซะที่เซ่!!!!

......

รู้สึกว่าแกจะเอ็นดูคนของฉันหนักข้อไปหน่อยแล้วนะ ไอ้หนู

ฉันโผล่ไปทันพอดี แล้วก็ซัดไอ้เด็กหงอกนั่นปลิวตกทะเลไป แล้วหันไปจัดการอสูรยักษ์นั่นต่อจากที่ชาช่ามารุยิงกระสุนมนตราไว้

รัค ริค รา ราค ไรราค ข้าแต่ราชินีน้ำแข็งผู้งดงาม ด้วยพันธะสัญญาจากกาลก่อน จงให้พลังแก่ข้า

อ....เอวาเจลีน ยัยอาซึนะคงอึ้งที่อยู่ๆฉันก็โผล่มาแบบนี้

จงส่งศัตรูแห่งข้าให้จมหายไปในรัตติกาลที่หนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุดด้วยเถิด! ผนึกนิรันดร์เยือกแข็ง!!!

ชิ! เจ้าพวกอ่อนหัดเอ๊ย กะอีแค่ยักษ์ตัวใหญ่แค่นี้ ยังไม่มีปัญญาจัดการกันเองรึไง ยังดีนะที่ยัยอาซึนะปลอดภัย.... ฉันเหลือบมองไปข้างล่างนิดหน่อยแล้วหันไปจัดการเจ้ายักษ์ที่ตอนนี้กลายเป็นไอติมไปแล้วต่อ

ข้าแต่จ้าวแห่งสมรภูมิ ที่สถิตสุดท้ายของเหล่าผู้มีชีวิต ได้โปรดเปิดหนทางสู่นรกภูมิแก่ข้าด้วย

เฮอะ น่าเบื่อชะมัด มีแต่พวกอ่อนหัดทั้งนั้น

โลกาวินาศ จงแหลกเป็นผุยผงไปซะเถอะ

ทันทีที่ฉันดีดนิ้ว เจ้ายักษ์นั่นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ แค่นี้น่ะเรอะ เทพอสูรในตำนาน กระจอกชะมัด

ฉันลอยลงมาข้างล่าง ดีนะที่ยัยบ้านั่นไม่เป็นอะไรมาก แล้วนี่ฉันจะเป็นห่วงยัยนี่ขนาดนี้ทำไมล่ะเนี่ย?

เอวาเจลีน ข้างหลัง!

พสุธาเอ๋ย จงมอบอุปสรรคแก่อริข้า หอกอัคนี!

สวบบบบ!

อั่ก! อ....ไอ้เด็กหงอกนั่นโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

เอวาเจลีน ยัยอาซึนะร้องขึ้นด้วยความตกใจ

เฮอะ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่ะ ฉันเป็นแวมไพร์เลือดแท้นะ!

ฉันซัดไอ้เด็กนั่นไปอีกรอบจนร่างมันหายไป ไอ้เด็กนี่มันแค่ตุ๊กตากลนี่ ชิ!

......

เอวาเจลีน เป็นไงมั่ง ยัยอาซึนะเข้ามาหาฉันที่ห้อง ชาช่ามารุออกไปหาผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันที่ตัดสินใจแก้แค้นตาเฒ่านั่นด้วยการนอนอยู่ที่นี่จนถึงพรุ่งนี้ค่อยกลับ หึหึ....ปั๊มตรายางให้ตายไปเลยนะตาเฒ่า......

ไม่เป็นไรหรอกน่า แวมไพร์เลือดแท้น่ะ หอกดาบทำอะไรไม่ได้หรอก ฉันแค่ใช้พลังคืนชีพจนเหนื่อยไปหน่อยแค่นั้นเอง

ก็....ดีแล้วล่ะ

แล้ว....ทำไมเธอต้องเป็นห่วงฉันด้วยล่ะ เธอน่าจะไปดูไอ้หนูนั่นไม่ดีกว่าเรอะ?

อีตานั่นน่ะหลับไปแล้วล่ะ ฉันก็เลย....มาหาเธอ

หือ เธอเป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันควรจะดีใจดีมั้ยเนี่ย? ฉันตอบทีเล่นทีจริง แต่จริงๆแล้วฉันก็แอบดีใจนะที่มีคนห่วงฉันนอกจากชาช่ามารุด้วย

แล้วอาซึนะก็ทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด เธอกอดฉัน....

ตอนทึ่เธอโดนหอกนั่นแทง ฉันตกใจมากเลยรู้มั้ย? ฉันคิดว่าเธอจะตายแล้วซะอีก

เธอซบหน้าบนไหล่ฉัน ฉันรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆผ่านเสื้อได้เลย นี่เธอจะร้องไห้ทำไมเนี่ย อย่าบอกนะว่า....

ฉัน....ห่วงเธอมากนะ

อ....อะไรกัน อยู่ดีๆก็.... เฮ้อ...เด็กหนอเด็ก ฉันตัดสินใจยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆแล้วพูดว่า

ฉัน....ก็เหมือนกันแหละ

อาซึนะสะดุ้�